Poem about Phubanthad mountain that I've posted on Facebook and got zero like.

เหล้าสะเอียดไม่ได้หวานอย่างที่ฝัน

ฉันถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หันหลังให้แก่กาลเวลา ทั้งห้วงอากาศ 

ทั้งชีวิตและความตาย ทั้งย่ำรุ่งและย่ำค่ำ ทั้งบทกวีและความทรยศ

บอกกล่าวแก่คุณว่าเราต่างไม่ใช่หนุ่มสาวอีกต่อไป ไม่ว่าจะเป็นสถานที่นัดพบครั้งแรก คำกลอนที่คุณเคยเขียน เพลงที่คุณชวนผมฟัง ความฟุ้งฝันเลื่อนลอย ห้วงของร่องรอยสัมผัส กลิ่นน้ำหอมจางๆ  และเสียงหัวเราะระรื่นไร้กังวล ไปจนถึงอายไลเนอร์ที่ติดบนปลายตาคุณ ท้ายที่สุดล้วนแล้วแต่หมดความสำคัญลง จนกลายเป็นความทรงจำที่ไม่ควรค่าแก่การรื้อฟื้น เรือนร่างอันหลุดลุ่ยของการลบล้าง

ความยาวนานอันชั่วแล่น ได้ทอดทิ้งซึ่งกลิ่นกุหลาบและความปวดร้าวของคำบอกลา

ปลิดผละซึ่งฤดูใบไม้ผลิและจดหมายรัก ความอ่อนไหวในหัวใจหล่นหายไปพร้อมกับความไร้เดียงสา

ห่มผ้า และหลับฝัน

โปรดเดินหันหลังให้กับการเลี้ยงฉลองของโลก

เรียกร้องหาการหยุดพ้น

สิบสี่ชั่วโมงในรถไฟขบวน 172 

ฤดูหนาวในเมืองไทยอนุญาตให้ภาคใต้นำห่าฝนออกมาเต้นรำ

ผู้โดยสารโปรดทราบ 

ก่อนที่ทุกสิ่งจะหมดสิ้นซึ่งความสำคัญ

ผมอยากบอกว่าผมพบคุณในช่วงเวลาอันแตกร้าว 

ฝนตกกระหน่ำ แต่ดวงจันทร์กลับมอดไหม้

ได้แต่โอบกอดดอกบานไม่รู้โรยอันเหี่ยวเฉา 

รวมไปถึงลูกระเบิดกับศพของเด็กในชายแดน  หนังสือราคาแพง แรงงานต่างดาวมือเปื้อนไปด้วยความรัก น้ำท่วมขังบนถนนทำเท้าผมเลอะ ผมคิดถึงการได้กระทืบบรรณารักษ์เป็นระยะๆ 

เฝ้าสะสมเศษความงดงามละเอียดอ่อน ถ้อยคำของผมร่วงหล่นลงในมหาสมุทรแห่งการลืมเลือน

.

ความซ้ำซากปกคลุมไปทั่วควบคู่พร้อมกับความเหน็บหนาว

การมาถึงของคุณ คือความอบอุ่น

.

.

-มกราคม 2025, สักที่แถวๆ เขาภูบรรทัด, เขียนตอนเมา

ป.ล. เออ ตอนนั้นเพื่อนที่ไปเที่ยวด้วยกันร้องเพลงนี้ทั้งวันเลย อย่างโรแมนติก

https://www.youtube.com/watch?v=AjWPm3hiP0E